Jaren:

 

1867 - 1899

 

1900 - 1909

 

1910 - 1919

 

1920 - 1929

 

1930 - 1939

 

1940 - 1949

 

1950 - 1959

 

1960 - 1969

 

1970 - 1979

 

1980 - 1989

 

1990 - 1999

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De telegraaf
3 november 1992
Man gedood onder tankauto


Brandweerlieden proberen de stoffelijke resten van de 23-jarige H. Muskee uit Nieuw-Amsterdam uit een Mazda 626 te bergen. De man kwam gisteren om het leven toen een tankwagen van Shell uit de bocht vloog en bovenop de auto van de man uit Nieuw- Amsterdam terecht kwam. Na het ongeval op de Verlengde Vaart Noordzijde in het dorpje Erica in de buurt van Emmen werd de omgeving afgezet wegens explosiegevaar. Pas na drieŽneenhalf uur konden brandweer en politie de stof- felijke resten bergen. De vrachtwagenchauffeur bleef ongedeerd.

 

 


Nieuwsblad van het Noorden
13 maart 1993
De vereniging Vrouwentoneelgroep Erica

 

Naam: Vrouwentoneelgroep Erica
Plaats: Erica
Opgericht: 1978
Aantal leden: Tien
Hoogtepunten: Vijf grote toneelprodukties in Drents dialect, met als laatste stuk 'Niet veur zwietvoet'n' van Jan Veenstra
Bijzonderheden: Het toneelgezelschap bestaat louter uit vrouwen en streeft behalve amusement een ideŽel doel na; verbetering van het zelfbewustzijn van vrouwen.
Het volkstoneel doet vrouwen vaak te kort. Rollen als het domme gansje of de onverbeterlijke brokkenmaakster in het verkeer zouden vrouwen niet moeten accepteren. Want het opdissen van dergelijke clichťs geeft slechts voeding aan vooroordelen over vrouwen. Vrouwentoneelgroep Erica kiest hierom voor een andere aanpak. Amusement, akkoord, maar met een boodschap. Met name voor vrouwen.
Voorzitter Annie Ellermann is al vanaf de oprichting 15 jaar geleden bij het vrouwentoneel in Erica betrokken. De club is ontstaan uit de katholieke vrouwenvereniging in het dorp. "We zijn als 'damestoneel' van start gegaan. Maar daar zijn we vlug van af gestapt. We kwamen er achter dat wij niet voor dames door konden gaan. Het woord dames geeft een wat eenzijdige kijk op vrouwen. Keurig en netjes. Dat zijn we niet. We bouwen zelf onze decors op, en breken ze ook weer af. Daarom noemen we ons vrouwen. Dat past ons beter." Aanvankelijk begon het met het instuderen van kleine stukjes. Maar na vijf jaar besloot de vrouwentoneelgroep haar werk op een hoger plan te brengen. Streven naar een professioneel niveau. Dit betekende dat volwaardige regisseurs werden binnengehaald en dat er een einde kwam aan het maar wat aanklungelen. Voor het schrijven van de eerste vier stukken tekende de huidige Drentse gedeputeerde Marga Kool, maar vanwege haar drukke baan heeft ze haar werk voor de toneelspeelsters moeten staken. "Jan Veenstra heeft het stuk geschreven waar we nu mee op de planken staan. 'Niet veur zwietvoet'n'. Het is een stuk in Drents dialect en speelt in een vrouwengevangenis. Het is heel anders dan onze vorige. De stukken van Kool zijn heel herkenbaar. Zij schrijft over de problemen dicht bij huis. Met Veenstra werd dat anders. 'Niet veur zwietvoet'n' is ook realiteit, maar ťťn die ver van ons bed is, een vrouwengevangenis. Voor ons betekende dit stuk een enorme -uitdaging. Het is moeilijk en we krijgen er uiteenlopende reacties op. We krijgen enorme complimenten, maar er zijn ook mensen die de zaal uitlopen van ergernis.
Taalgebruik
Oorzaak van de tegenstrijdige reacties is volgens Annie Ellerman dat het stuk zoveel mogelijk het leven in de gevangenis probeert weer te geven. Ook in het taalgebruik. Dat is ssoms grof en platvloers. We hebben het stuk wel eens gebracht voor gezamelijke vrouwenverenigingen, en daar liepen de gereformeerden de zaal uit en de rooie vrouwen bleven zitten. Om teleurstellingen te voorkomen stellen wij de clubs in een begeleidend briefje op de hoogte dat het taalgebruik soms grof is, aldus Ellermann. Voor de verenigingen die het stuk uit de vrouwengevangenis niet aandurven, halen de vrouwen uit Erica het bewezen succesnummer ÷ wee"van Marga Kool uit de kast. Thema in dit stuk is de tegenstelling tussen woonwagenbewoners en andere bevolkingsgroepen. Het verhaal speelt zich af in de kraamkamer van een ziekenhuis. Het blijkt dat in het ziekenhuis de tegenstellingen tussen de woonwagenvrouwen en de anderen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Ze zitten allemaal in het zelfde schuitje. Iedereen is gelijk: ze hopen dat alles goed is met de baby en zitten met een bevalling. Maar het bezoek dat komt, brengt de conflicten van buitenaf weer de kraamkamer binnen. Voor die groep blijkt het niet zo gemakkelijk tegenstellingen te overwinnen.
Doelstelling
De toneelstukken maken tijdens de repetities de gesprekken over maatschappelijk, of alledaagse problemen los."Daar leer je ontzettend veel van."Annie Ellermann hoopt maar dat bij het publiek een dergelijke discussie ook op gang wordt gebracht. Op deze manier probeert het vrouwengezelschap een van de doelstellingen waar te maken. In de statuten van de toneelgroep is vastgelegd dat moet worden gestreefd naar verandering in discriminatoire praktijken en vooroordelen die bestaan over vrouwen, zoals bijvoorbeeld het alleenrecht van het aanrecht. Geen vaan de toneelspeelsters heeft een volledige baan. "Bijna al onze vrije tijd gaat op aan het toneel. Het is leuk, leerzaam en je leert met mensen omgaan. Soms trekken we drie keer in de week met elkaar op. Op die manier leer je elkaar van haver tot gort kennen. Maar je komt ook achter je eigen slechte kanten. Dus de bewustwording geldt niet alleen voor diegenen voor wie je speelt, maar ook voor jezelf,"vertelt Ellermann.
Dialect-stukken
Een probleem waar de vrouwen mee kampen is het gebrek aan stukken in Drents dialect. "Door onze manier van werken stellen we hoge eisen. We kunnen niet ergens uit putten. Stukken moeten voor ons worden geschreven. Veenstra kan dit, maar hij heeft het erg druk. Er zit een zeker risico om je van dit soort mensen afhankelijk op te stellen. Het is geen onwil. Beslist niet. Maar in principe hebben zij eigenlijk geen tijd om voor ons te werken. We hebben een keer een reedsverkochte voorstelling af moeten zeggen omdat het stuk nog niet klaar was. Dit willen we nooit weer." De vrouwentoneelgroep heeft haar hoop gevestigd op de Drentse Schrieverskring. De leden daarvan worden gepolst of ze interesse hebben in het schrijven van een toneelstuk voor tien vrouwen. Ellermann:"Het zou toch jammer zijn als we moesten besluiten een stuk elders vandaan te halen om het dan in het Drents te meoten vertalen. Er is al weinig vrouwentoneel, en in het Drents is er helemaal niets, terwijl er in de provincie toch talent genoeg is.
 



 

Reactie's via het contact formulier.